Nu de grond definitief verworven is, kan het terrein bouwrijp gemaakt worden. Daar staat de stad voor in, op kosten van de nieuwe eigenaar, de SA Immobilière de l’Escaut van de textielpatrons Eugène en Jean de Hemptinne. Het prijskaartje voor de volledige uitrusting van de drie nieuwe straten bedraagt 13.579,89 frank.
De belangrijkste kost is de nieuwe bestrating. Daarvoor worden nieuwe kasseien uit Yvoir (België) aangekocht, en ook boordstenen en zogenaamde platientjes voor de trottoirs. Uit de afrekening leren we dat Stad Gent aan de Hemptinne een financiële vergoeding had aangeboden voor hergebruik van oude kasseien, maar die vergoeding is uiteindelijk (letterlijk) geschrapt.
We weten dat de Hemptinne voor de bestrating niets anders wilde dan nieuwe grès kasseien uit Yvoir, het topsegment dat Brussel en Parijs op hun beste locaties lieten leggen.
De kasseibestrating is een van die aspecten van het totaalproject waaraan de Hemptinne laat zien dat zijn cité ouvrière niet alleen een praktische oplossing voor zijn personeelsprobleem is, maar ook een statement tegenover de gegoede buurt die de stationswijk in 1906 is.
De afrekening is een interessant document; ze laat zien hoe de volledige uitrusting van een nieuwe straat er in 1906 uitzag, welke materialen er gebruikt werden en wat het allemaal kostte.
We leren ook dat er 245 kubieke meter grond werd afgegraven, vermoedelijk vooral voor de aanleg van de gemetselde riolering van in totaal 172 meter.
De stad rekende 5 procent aan voor ontwerp, plannen en toezicht.
Is dit hoe een publiek-private samenwerking er in 1906 uitzag?